Slaapperikelen (moeite met slapen gaan)

Dag zomervakantie, hallo nieuw schooljaar!

Het lijkt inmiddels alweer lang geleden, de zomervakantie. En eerlijk gezegd moest ik er ook wel weer even behoorlijk ‘inkomen’. De relaxtheid van de vakantie beviel mij prima, de structuur van de schooldagen ( op tijd naar bed en vroeger opstaan) was wel weer even wennen. Gelukkig was het voor mij wel weer relatief snel ‘normaal’. Voor kinderen kan dit soms langer duren. Onze zoon moet ik aan het begin van de week vaak ’s ochtends wakker maken terwijl hij meestal aan het einde van de week zelf al wakker is. Op vrijdag is hij vrij en kan hij s’ochtends langer slapen maar is dan ook vroeg wakker. In het weekend verschuift ‘zijn wakker worden’ weer naar wat later. En tja, dan begint op maandag de week weer opnieuw. Hoe is jullie ervaring hiermee met schoolgaande kinderen? Staan jullie op vrije dagen even laat (vroeg) op of slapen jullie uit?

       Kort slaapmuziekje

Er wordt wel gezegd dat, als je twee kinderen hebt, de verschillen soms niet groter kunnen zijn. Dit geldt voor onze kinderen zeker ook wat betreft slapen. Onze zoon slaapt heel snel, (bijna) altijd binnen tien minuten maar ook zeer regelmatig binnen vijf minuten. Onze dochter daarentegen doet er veel langer over. Naar bed gaan was nooit een probleem, tot een poosje geleden ze ineens na een tijdje hard begon te huilen. Op een gegeven moment viel het mij op dat ze begon te huilen zodra haar olifantje niet meer speelde. Het olifantje is ontzettend zacht en schattig om te zien, laat een heel lieflijk muziekje horen als je aan zijn staart trekt. Maar… het is een heel kort muziekje. Op dat moment kwam er ineens een hele vroege herinnering in mij naar boven ‘ploppen’. Of eigenlijk meer een gevoel dan een herinnering. Een onprettig gevoel van ‘alleen zijn’, wat ik altijd kreeg als mijn eigen speeldoosje vroeger klaar was met spelen. Het fijne veilige muziekje maakte dan plaats voor een stille leegte terwijl ik nog lang niet in slaap viel.

“Bedtijd beertje”

Met deze herinnering in mijn achterhoofd ben ik op zoek gegaan. Bij toeval kwamen we bij Kruidvat het ‘Bedtijd Beertje’ van V-tech in de aanbieding tegen. Dit beertje is echt helemaal perfect. Het heeft een hoog knuffelgehalte, diverse melodietjes / liedjes, gesproken teksten en natuurgeluiden. Het beertje speelt ongeveer tien minuten en gaat dan automatisch uit. Als onze dochter dan nog wakker is kan ze hem zelf weer activeren door de buik van het beertje in te drukken. Als de muziek speelt knippert er langzaam een lief lichtje in het buikje van de beer.

Met dit beertje waren we een eind op weg maar na een poosje begon onze dochter toch weer te huilen. Als we even bij haar bleven was ze wel rustig, zodra we weggingen begon ze weer te huilen. De zogenaamde ‘verlatingsangst fase’ was aangebroken. Voor ouders kan deze fase erg lastig zijn omdat je je kind wilt troosten maar ook niet avond na avond aan het bed van je kind wilt / kunt zitten totdat het in slaapt valt. Maar wat dan wel? Wij hadden al een vast bedritueel. De standaard dingen van pyjama aan, tanden poetsen en ik ging altijd met haar in de schommelstoel zitten schommelen en liedjes zingen voordat ik haar in bed legde. Dit ritueel heb ik uitgebreid door zodra ik haar in bed legde bij het afscheid te zeggen ‘ik kom zo weer even bij je kijken’. Onze dochter begon te huilen zodra ik haar in bed legde maar ik zei dan heel rustig maar vast besloten dat ze maar lekker moest gaan slapen en dat zo weer bij haar zou komen kijken. Na een nachtkus liep ik dan zachtjes de kamer uit.

 Geen strijd

Een knuffel en aai over de bol, even troosten ‘je hoeft niet te huilen, ik ben dicht bij je, kom zo weer’ of iets dergelijks en liep daarna weer weg, ongeacht of ze nog huilde of niet. Soms kon ik haar weer in bed laten liggen maar het gebeurde ook wel dat ze boos werd en ‘wilde’ staan. Door geen strijd met haar aan te gaan,door haar te verplichten om te liggen, werd het probleem niet ‘verschoven’ naar een welles nietes wat betreft liggen.                                                                         In beginsel liep ik elke minuut haar kamer weer in om haar te leren / laten ervaren dat ik echt dichtbij was en steeds terug zou komen. Voor ouders is dit stukje het meest lastig. Het moment van de lange adem om consequent en rustig te blijven terwijl je kind (soms krijsend) laat weten het er niet mee eens te zijn. Dit kan je ook  onzeker maken (doe ik het wel goed?) maar dan is doorzetten het sleutelwoord. Gelukkig pikte onze dochter het vrij snel op. Ze werd rustig (omdat ze wist dat ik terug zou komen). Het patroon van huilend naar bed gaan, veranderde al snel naar huilen als het te lang duurde voordat ik terugkwam. Zodra ze rustig werd ben ik de tijd van het bij haar gaan kijken, gaan verlengen. Dit resulteerde in een wakkere dochter die rustig en blij was zodra ik even bij haar ging kijken.

Van klein groot drama naar leuk en gezellig

Nu, zo’n vier weken later, is het slapen gaan niet meer een klein groot drama maar leuk en gezellig. Ik krijg handkusjes en een vrolijke zwaai als ik haar kamertje uitloop. En afgelopen week was het ook regelmatig dat mevrouwtje al sliep, als ik voor de 1e keer bij haar ging kijken. Voor mij werkte bovenstaande manier erg goed. Het begin was pittig omdat ze toch wel veel en hard huilde en soms boos werd. Er zijn verschillende manieren om kinderen dingen te leren, vroeger in mijn kindertijd (en nu ook zeker wel) werd vaak gezegd ‘dat je ze moet laten huilen omdat ze anders de baas worden’ of iets in die strekking. Dit druist bij compleet tegen mijn moeder gevoel in maar ik ben ook niet een moeder die jarenlang mijn huilende kind uit bed haalt om te troosten of er continue naast gaat zitten. Voor mij werkt de gulden middenweg over het algemeen het best. Zo dus ook nu, ik had de mogelijkheid mijn dochter te troosten maar leerde haar ook dat ‘het niet kunnen zien’ niet betekend dat ik niet in de buurt was en ik haar dus wel een veilig en geborgen gevoel kon bieden.

Ik ben ook erg benieuwd naar jullie ervaringen. Waar lopen of liepen jullie tegenaan en hoe heb je dit opgelost? Laat het me weten in de reacties hieronder 🙂

Dit bericht is geplaatst in Angst, Blog / vlog, Gedrag, Leren met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *